“Je bent juist sterk als je iets wilt leren”
Annelies Heijstek is een stoere meid: ze is vrachtwagenchauffeur en helpt af en toe mee op de dierenambulance. Verschillende jaren woonde ze in de Lekkenburg, een van de locaties van woonvorm Transitus, maar nu heeft ze haar eigen appartement. “Het is fijn om niet alles meer te hoeven delen.”
“Toen ik mijn opleiding dierverzorging had afgerond, wilde ik aan het werk. Ik woonde toen nog bij mijn ouders, maar vond een baan als dierenartsassistente in de omgeving van Gouda. Omdat heen-en-weer reizen geen optie was, en zelfstandig wonen me nog niet zou lukken, ben ik toen in een woonvorm in Gouda gaan wonen.” Annelies is dol op dieren en de baan leek haar dan ook op het lijf geschreven. Toch was het werk niet helemaal wat ze ervan had verwacht. “Je moest overal tegelijk op kunnen letten: op de dieren natuurlijk, maar je moest ook medicijnen geven en klanten te woord staan. Het werk was gewoon te druk voor mij.” Hoewel Annelies stopte bij de dierenarts, bleef ze in Gouda wonen. “Ik had in inmiddels een grote vriendenkring opgebouwd, en zat bij een fijne kerk. Terug naar mijn ouders wilde ik dus niet.”
Eerste bewoner
In de woonvorm waar Annelies woonde, had ze het om verschillende redenen niet meer naar haar zin. Ze klopte aan bij Transitus. “Ik was de allereerste bewoner van de Lekkenburg”, blikt Annelies terug. Lekkenburg was een nieuwe locatie van woonvorm Transitus. “Alles was nog in de opstartfase. De eerste dagen was ik de enige bewoner; later kwam daar steeds iemand bij en werd Lekkenburg zelfs twee keer uitgebreid met de naastliggende woning.”
Na een jaar stroomde Annelies binnen de woonvorm door van een kamer naar een appartement. In een appartement draagt de bewoner meer verantwoordelijkheid en krijgt hij of zij minder intensieve begeleiding. “Op de woongroep heb je een eigen kamer die je schoon moet houden, en moet je een keer per week koken. Je deelt alle gemeenschappelijke ruimtes met de andere bewoners. Als je in een appartement woont, moet je zelf je eten koken, maar kun je af en toe nog wel mee-eten met de woongroep, bijvoorbeeld als je echt een slechte dag hebt gehad. Het appartement moet je zelf schoonhouden. Je deelt alles met de andere bewoners: de badkamer, de wasmachine...” De begeleiding in de appartementen is minder intensief, maar als er iets is, kan er gemakkelijk iemand langskomen.
Stapjes
“Ik kwam in de Lekkenburg wonen omdat ik nog moest leren om zelf voor mijn eigen huishouden te zorgen. Heel het huishouden zelf doen, dat kon ik nog niet. Je moet ook ineens best veel kunnen als je op jezelf gaat wonen: schoonmaken, boodschappen doen en weten hoeveel je dan nodig hebt, koken, financiën, post open maken, administratie. Ik had helemaal geen overzicht op wat er allemaal moest gebeuren. Dat heb ik hier wel geleerd, steeds in kleine stapjes.”
“Toen ik een tijdje in het appartement bij de woonvorm woonde, zei mijn begeleidster dat ik goed vooruit ging. En dat het misschien wel tijd werd om op mezelf te gaan wonen. Of ik het spannend vond om weg te gaan? Nee hoor, ik was er klaar voor. Het leek me heel fijn om niet meer alles te hoeven delen, maar echt een huis voor jezelf alleen te hebben.”
Schoonmaken
Al vrij snel vond Annelies een mooi appartement. Na een maandje klussen met familie en vrienden trok ze erin. “Het is heel ruim”, beaamt ze. De overgang naar zelfstandig wonen was voor Annelies niet moeilijk. “Omdat het hier zo groot is, zag ik in het begin wel erg op tegen al het schoonmaakwerk. Maar nu heb ik geleerd om elke dag iets aan te pakken. Dan is het overzichtelijk en valt het ook eigenlijk wel weer mee.”Het is fijn dat nu alles van jezelf is. En dat je alleen hoeft schoon te maken wat jezelf vies maakt!”
Eén keer in de week krijgt Annelies nog woonbegeleiding aan huis. “De ambulant woonbegeleider kijkt met name mee met de financiën. In de toekomst wil ik dat namelijk ook gewoon zelf kunnen regelen.” Ze vindt het absoluut geen schande om dingen te moeten leren. “Je bent juist sterk als je iets wilt leren. Je moet er zelf voor gaan, het is toch zeker je eigen toekomst? Als je iets met tegenzin doet of ergens tegenaan gaat schoppen, leer je nooit iets en kom je niet verder.”
Niet meer weg
Na haar baan bij de dierenarts, volgde vrijwilligerswerk bij de kinderboerderij en op de dierenambulante. Maar Annelies heeft meer in haar mars. Ze klopte aan bij het UWV en haalde haar chauffeursdiploma. Nu rijdt ze met ‘haar’ bakwagen heel Nederland door. “Het is leuk werk, maar of het mijn droombaan is… Aan de ene kant wel, maar ik zou ook heel graag - ooit - ontwikkelingswerk willen doen.”
In Gouda heeft Annelies het een ieder geval erg naar haar zin. “Ik heb hier veel vrienden gemaakt, doe vrijwilligerswerk bij de dierenambulance, sport, en heb een fijne kerk. Hier wil ik niet snel meer weg!” | 
